رویــاهـای صـورتـی

در این روز مادرم مرا به دنیا آورد.

  سی و چند سال  پیش در چنین روزی...

  سکوت..مرا در دستان وسیع زندگی جای داد...

  اینک ...سی و چند بار است که دور خورشید گردیده ام.

  وچندبار ماه گرد من گردیده است...نمی دانم!

  اما می دانم...که من هنوز اسرار نور را نیاموخته ام...

  و نیز...رازهای تاریکی را درک نکرده ام.

معلمی شغل نیست

انتخاب است

آن که بی هدف در این وادی سیر می کند

هر چه زودتر می بایست از این حریم ملکوتی خارج شود

کودکی که امروز به رسم شاگرد به دست معلم سپرده می شود

امانتی است الهی

که همه ی هدف و مقصود اوست...

دیگر از فصل های گرم سقوط نمی کنم

کنار نفس هایت می مانم

از فرط خاطره خوابم می گیرد

کسی تعبیر خواب مرا نمی داند

گندمی را به خاک می سپارم

تکثیر می شوم آرام آرام

و کنار آن جمعه که تو را یافتم

آرام به خواب می روم...

من روز مرگی را ثانیه می زنم

و تو ساعات بلند عشق را

تنها به انتظار سپری می کنی

آمدنت در کجای آن ثانیه های بی وقفه ثبت می شوند؟

و کجای این دایره ی بی قسمت

سهم کوچک من؟

دلم به عبور تو خوش است

چرا از من عبور نمی کنی؟

تمام داراییم را در چمدانم می ریزم

و درش را محکم می بندم.

مبادا که به غارت ببرند آرزوهایی محال شده را

می روم، دور، گم، ناپیدا.

جایی که هیچکس نباشد حتی خودم!

آرامش درونی یعنی اندیشیدن به آنچه داریم

نه غم خوردن به آنچه نداریم ...

TO SPRING

by: William Blake (1757-1827)

 THOU with dewy locks, who lookest down

Through the clear windows of the morning, turn Thine angel eyes upon our western isle

Which in full choir hails thy approach, O Spring

The hills tell one another, and the listening

Valleys hear; all our longing eyes are turn'd

Up to thy bright pavilions: issue forth

And let thy holy feet visit our clime

Come o'er the eastern hills, and let our winds

Kiss thy perfumèd garments; let us taste

Thy morn and evening breath; scatter thy pearls

Upon our lovesick land that mourns for thee

O deck her forth with thy fair fingers; pour

Thy soft kisses on her bosom; and put

Thy golden crown upon her languish'd head

Whose modest tresses are bound up for thee

به بهار

ویلیام بلیک 

ای بهار، ای که با طره های ژاله بارت

از میان پنجره های روشن بامداد به ما می نگری

فرشتگان چشمانت را بر جزیره باختریمان بدوز

سرزمینی که یکنوا و بانگ زنان نزدیکی ات را مژده می دهد.

کوهساران از تو می گویند

و دره های گوش به زنگ، پژواک قدم هایت را می شنوند؛

چشمان سراسر اشتیاقمان سوی قبای روشن تو گشته اند،

برون آی

و بگذار قدم های مقدست سرزمینمان را متبرک کنند.

برفراز کوهساران مشرق درآ

و بگذار بادهای دیارمان جامگان عطرآگینت را بوسه ای زنند؛

بگذار نفس بامداد و شامگاهت را بچشیم،

دُرهایت را بپاش بر سر سرزمین دلباخته یمان

که در فراقت داغدار است.

با سرپنجه های لطیفت او را بیارای؛

بوسگان نرمت را بر سینه اش بریز

و تاج طلایت را بر سر آماسیده اش بگذار

که گیسوان محقرش برای تو در هم تنیده اند.

 کلافه ام

کلافی سر در گم خویش

کلافه ام

کلافی سر در گم قصه ای

که می شد بازیچه نباشم

کاش سر نخ این قصه

دست تو بود

از همان اولِ

یــکـــی بــود و یــکــی نبــود